|
| ||||||||||||||||||||
عملیات کربلای ۳ عملیاتی نظامی، آبیخاکی در دوران جنگ عراق علیه ایران بود که توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در ۱۱ شهریور ۱۳۶۵ اجرا شد. هدف اصلی این عملیات، تصرف و انهدام سکوهای نفتی «البکر» و «الامیه» در شمال خلیج فارس بود که به عنوان پایگاههای نظامی و اطلاعاتی عراق برای کنترل تردد دریایی و هدایت حملات هوایی استفاده میشدند. ۱ - پیشزمینه و اهمیت استراتژیک[ویرایش]پس از پیروزی در عملیات والفجر ۸ و تثبیت مواضع در شبهجزیره فاو، نیروی دریایی سپاه به دنبال گسترش عملیاتهای خود در خلیج فارس بود. سکوهای البکر و الامیه که بزرگترین مراکز صدور نفت عراق بودند، پس از آغاز جنگ توسط ارتش عراق به پایگاههای نظامی تغییر کاربری داده بودند. این سکوها با استقرار رادارهای پیشرفته و تجهیزات پدافندی، عملاً مسیر دسترسی ایران به بندر امام خمینی را تحت کنترل داشتند و نقشی حیاتی در پشتیبانی از حملات عراق علیه کشتیهای تجاری ایفا میکردند. ۲ - اهداف عملیات[ویرایش]انهدام و تصرف سکوهای نفتی البکر و الامیه. کور کردن چشم اطلاعاتی دشمن (رادارهای مستقر بر سکوها). ایجاد منطقه امن دریایی و کاهش فشار بر مسیر کشتیرانی ایران. نمایش اقتدار دریایی سپاه در خلیج فارس. ۳ - سازمان رزم[ویرایش]هدایت عملیات بر عهده قرارگاه دریایی نوح بود. یگانهای اصلی شرکتکننده شامل موارد زیر بودند: لشکر ۱۴ امام حسین : به عنوان یگان عملکننده اصلی، به ویژه گردان غواص یونس که وظیفه خطشکنی را بر عهده داشت. ناوتیپهای نیروی دریایی سپاه: ناوتیپ ۱۴ کوثر و ناوتیپ ۱۳ امیرالمؤمنین جهت مسدودسازی خور عبدالله و پشتیبانی ترابری دریایی. ۴ - شرح عملیات[ویرایش]عملیات پس از شناساییهای دشوار توسط سردار شهید محسن پاکیاری و عبدالله رودکی طراحی شد. نیروها پس از ماهها تمرین در اسکلههای مشابه (خارک)، در شب عملیات با قایق به نقطه رهایی منتقل شدند. تصرف الامیه: غواصان گردان یونس با عبور از شرایط سخت دریایی (شرجی، شوری آب و کوسهها)، در صبح روز عملیات موفق به تصرف اسکله الامیه شدند. پروژه نارالرحمه: نیروهای مهندسی سپاه با اجرای پروژهای ابتکاری (انتقال نفت از فاو به اسکله البکر و آتش زدن آن با استفاده از توپخانه)، اسکله البکر را که به دلیل فاصله دورتر، دسترسی به آن سختتر بود، منهدم کردند. واکنش دشمن: نیروهای عراقی با حملات شدید موشکی و هوایی سعی در بازپسگیری مواضع داشتند. در نهایت، با توجه به استراتژی محدودیت زمانی عملیات، پس از وارد کردن ضربات سنگین، نیروهای خودی عقبنشینی کردند و سکوها مجدداً توسط دشمن بازپس گرفته شدند. ۵ - نتایج و دستاوردها[ویرایش]تلفات و خسارات دشمن: کشته شدن ۶۳ نفر و اسارت بیش از ۱۰۰ نفر از نیروهای عراقی. انهدام یک ناوچه، سرنگونی ۲ فروند جنگنده، نابودی ۱۵ قبضه ضدهوایی و غنیمت گرفتن ۴ دستگاه رادار پیشرفته. دستاوردهای سیاسی: این عملیات همزمان با اجلاس سران جنبش عدم تعهد در زیمبابوه اجرا شد و تأثیرات دیپلماتیک قابل توجهی در افشای نقش حامیان رژیم بعث (از جمله همکاریهای کویت) داشت. ۶ - روایتها و تجربیات[ویرایش]گردان یونس: فرمانده وقت گردان، محمدعلی شفیعی، تأکید دارد که با وجود قطع ارتباطات رادیویی در شب عملیات، غواصان با تکیه بر آموزشهای آبی-خاکی و ایمان قلبی، اهداف خود را محقق کردند. روایت سردار تنگسیری: ایشان بر اهمیت انسداد خور عبدالله (تنها معبر دسترسی عراق به کویت) و نقش کلیدی نیروی دریایی نوپا در مقابله با برتری تجهیزاتی دشمن تأکید داشتهاند. ردههای این صفحه : عملیات های نظامی جنگ عراق با ایران
|
||||||||||||||||||||
