آیه اطعام
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
آیه اطعام (
آیه ۸ سوره انسان) که به موضوع بخشش و ایثار پرداخته است: «وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا»، بنابر نظر مفسران شیعه و برخی از مفسران اهلسنت در شأن
اهلبیت نازل شده است؛ بهطوریکه آیت الله
ناصر مکارم شیرازی معتقد است علمای شیعه بر نزول تمام یا بخشی از آیات ۵ تا ۲۲ سوره انسان در شأن اهلبیت و در مدینه اتفاقنظر دارند و
علامه امینی نیز در الغدیر نام ۳۴ عالم اهلسنت را که روایاتی در این خصوص نقل کردهاند ذکر کرده است، در حالی که در مقابل،
ابنتیمیه با ادعای مکی بودن سوره، آن را بیارتباط با اهلبیت دانسته، اما
قرطبی و بسیاری از علمای اهلسنت با مدنی دانستن سوره، به این دیدگاه پاسخ دادهاند. درباره شأن نزول این آیه روایت شده است که پس از بیماری حسنین و نذر
حضرت علی،
حضرت فاطمه برای سه روز روزه گرفتن جهت شفای آنان، اهلبیت در سه شب متوالی هنگام
افطار با وجود نیاز شدید به غذا، آن را به ترتیب به مسکین، یتیم و اسیر بخشیدند و با آب افطار کردند که به دنبال متأثر شدن پیامبر،
جبرئیل سوره انسان را نازل کرد؛ هرچند برخی مفسران نیز داستان را به ماجرای تهیه غذا از دستمزد کار برای یک یهودی و بخشش آن در یک روز مرتبط دانستهاند. همچنین
علامه طباطبایی در تفسیر عبارت «عَلَىٰ حُبِّهِ» بیان کردهاند که ضمیر به خودِ طعام بازمیگردد و دلالت بر این دارد که اهلبیت با وجود علاقه و نیاز شدید به آن غذا، آن را به نیازمندان ایثار میکردند.