ده عنوانی که به تازگی ثبت شده اند :
هانی بن شبیب حضرمی[ویرایش]
[ادامه]هانی بن ثُبَیت (یا شبیب) حضرمی؛ از جنگجویان
لشکر عمر بن سعد و از جنایتکاران واقعه کربلا به شمار میآید. او در سال ۶۶ هجری قمری کشته شد و در منابع تاریخی با نامهای گوناگونی همچون هانی بن ثبیت حضرمی، هانی بن شبیب حضرمی، هانی بن شبیت، هانی بن ثویب حضرمی و هانی بن ثبیت قابضی یاد شده است. وی از جمله کسانی بود که در
واقعه عاشورا حضور داشت و دستش به خون چند تن از شهدای کربلا آلوده شد.
بحر (ابجر) بن کعب تیمی[ویرایش]
[ادامه]بحر بن کعب تمیمی (در برخی منابع: اَبجر بن کعب یا اَبْحر بن کعب) از افراد
سپاه عمر بن سعد در واقعه کربلا و از کسانی است که در گزارشهای تاریخی مربوط به روز عاشورا نام او در شمار عاملان جنایات آن روز آمده است. وی از اهالی کوفه و وابسته به قبیله بنیتیم بن ثعلبه، از شاخههای قبیله بزرگ تمیم، بود. نام او در منابع تاریخی بیش از همه با ماجرای قطع دست
عبدالله بن حسن و همچنین غارت لباس امام حسین پس از شهادت آن حضرت پیوند خورده است.
حسن مثنی[ویرایش]
[ادامه]حَسَنِ مُثَنّى (ابومحمّد حسن بن حسن بن علی بن ابیطالب هاشمی قریشی؛ درگذشته حدود ۸۶ قمری) از شخصیتهای برجستهٔ علوی در سدهٔ نخست هجری، محدث، راوی حدیث و از بزرگان
بنیهاشم بود. وی فرزند
امام حسن مجتبی، دومین امام شیعیان، و
خَوله بنت منظور بن زبّان فزاری بود. او به سبب همنامی با پدرش در منابع متأخر به «حسن مثنی» شهرت یافت. این لقب در منابع کهن دیده نمیشود و ظاهراً در قرون بعدی برای تمایز میان او و فرزندش حسن بن حسن، مشهور به «
حسن مثلث»، رواج یافته است. کنیهٔ او ابومحمّد بود و در برخی منابع از وی با عنوان «ابومحمّد هاشمی مدنی» نیز یاد شده است.
عبدالله بن عقبه غنوی[ویرایش]
[ادامه]عبدالله بن عُقبه غَنَوی از افراد حاضر در
سپاه عمر بن سعد در
واقعه کربلا بود که در منابع تاریخی از او به عنوان یکی از تیراندازان لشکر کوفه یاد شده است. وی از
طایفه غنی بود و در روز عاشورا سال ۶۱ هجری قمری در نبرد کربلا حضور داشت. در منابع تاریخی از او به عنوان قاتل برخی از شهدای بنیهاشم از جمله
ابوبکر بن حسن بن علی یاد شده است. نام او همچنین در برخی گزارشها در ارتباط با شهادت
محمد بن علی بن ابیطالب و
جعفر بن حسین نیز آمده است. عبدالله بن عقبه پیش از واقعه کربلا نیز در برخی رخدادهای سیاسی و نظامی حضور داشته و در جوانی در میان
خوارج دیده میشود.
نبرد عینالورده[ویرایش]
[ادامه]نبرد عینالورده از مهمترین رویاروییهای نظامی و سیاسی در سالهای نخست پس از
واقعه کربلا و نقطه اوج و فرجام
جنبش توابین بهشمار میرود. این نبرد در سال ۶۵ هجری قمری میان نیروهای توابین به رهبری
سلیمان بن صرد خزاعی و سپاه اموی شام رخ داد و با شکست توابین پایان یافت. با وجود این شکست نظامی، عینالورده تأثیر عمیقی بر تاریخ سیاسی عراق و شکلگیری هویت سیاسی و مذهبی شیعیان بر جای گذاشت و بهعنوان نخستین واکنش سازمانیافته شیعیان کوفه به واقعه کربلا شناخته میشود. نبرد عینالورده صرفاً یک درگیری نظامی نبود، بلکه جلوهای از پیوند میان احساس گناه، وفاداری به آرمان خونخواهی
حسین بن علی
عمرو بن سعد بن نفیل ازدی[ویرایش]
[ادامه]عمرو بن سعد بن نفیل ازدی از افراد حاضر در
سپاه عمر بن سعد در واقعه کربلا و از قاتلان شهدای این حادثه بود. نام او در منابع تاریخی شیعه به عنوان قاتل حضرت
قاسم بن حسن، فرزند
امام حسن مجتبی، ثبت شده است. وی در روز عاشورا سال ۶۱ هجری قمری در میدان نبرد با ضربه شمشیر خود سبب شهادت قاسم بن حسن شد و سرانجام اندکی بعد به دست
امام حسین مجروح شد و در اثر لگدمال شدن زیر سم اسبان کشته شد.
واقعه حره[ویرایش]
[ادامه]واقعه حَرّه از خونینترین و تکاندهندهترین رویدادهای تاریخ صدر اسلام است که در ۲۸ ذیحجه سال ۶۳ هجری قمری در منطقهای سنگلاخی به نام
حَرّه واقِم، در شرق مدینه رخ داد. این واقعه در پی قیام مردم مدینه علیه خلافت
یزید بن معاویه و اعزام سپاهی از شام به فرماندهی
مسلم بن عقبه مری روی داد و با شکست کامل مدافعان شهر و سه روز قتلعام، غارت و هتک حرمت در مدینه پایان یافت. بسیاری از مورخان این حادثه را پس از
واقعه کربلا بزرگترین فاجعه دوران اموی دانستهاند.
جنگ موته[ویرایش]
[ادامه]جنگ موته (به عربی: غزوة مؤتة) یکی از رویدادهای مهم در تاریخ صدر اسلام است که در ماه
جمادیالاولی سال هشتم هجری قمری در منطقهای به همین نام در نزدیکی شهر کرک در اردن امروزی رخ داد. این نبرد، نخستین رویارویی گسترده نظامی مسلمانان با
امپراتوری روم شرقی (بیزانس) و متحدان عرب آن، به ویژه غسانیان، محسوب میشود. با وجود اینکه از منظر نتیجه نظامی، این نبرد به پیروزی قاطع مسلمانان منجر نشد، اما از ابعاد سیاسی، استراتژیک، مذهبی و تمدنی اهمیت بسزایی داشت و به عنوان نقطه عطفی در گسترش نفوذ اسلام و تثبیت جایگاه دولت نوپای مدینه در شبهجزیره عربستان و فراتر از آن تلقی میشود.
عمر بن علی بن ابیطالب (عمر الاَطرف)[ویرایش]
[ادامه]عمر بن علی بن ابیطالب (عربی: عمر بن علي بن أبي طالب)، مشهور به عمر الاطرف، از فرزندان
امام علی بن ابیطالب بود. درباره زندگی، مواضع سیاسی و بهویژه نقش او در
واقعه کربلا، گزارشهای متفاوت و گاه متعارضی در منابع تاریخی نقل شده است. مهمترین اختلاف درباره او، حضور یا عدم حضورش در واقعه عاشورا و چگونگی درگذشت وی است.
بابالحوائج[ویرایش]
[ادامه]بابالحوائج (به عربی: باب الحوائج؛ به معنای «درگاه برآورده شدن نیازها») عنوانی در فرهنگ اسلامی است که برای برخی شخصیتهای دینی و مذهبی به کار میرود. این لقب عمدتاً به افرادی اطلاق میشود که در میان پیروان مذاهب اسلامی، بهویژه شیعیان، به عنوان واسطه توسل و شفاعت نزد خداوند شناخته میشوند. مشهورترین شخصیتی که با این عنوان شناخته میشود، امام موسی کاظم، هفتمین امام شیعیان دوازدهامامی است. با این حال، این لقب برای شخصیتهایی همچون حضرت عباس بن علی، حضرت علیاصغر و حضرت رقیه نیز در فرهنگ شیعی کاربرد دارد.
